Particulieren op z’n corporaties
Afgelopen week is er in mijn straat, twee deuren verderop, een nieuwe badkamer geplaatst. Het begon ’s ochtends vroeg met het plaatsen van een kleine gesloten container. Daarna een Dixie, en zo nu en dan lagen er wat bouwmaterialen op de stoep. Een tijdelijke wastafel maakte duidelijk wat er ging gebeuren. Het zag er allemaal verzorgd uit. Het verbaasde me dan ook niet dat ik de busjes die er stonden herkende uit de corporatiepraktijk. Een bekende partij uit de regio, nu blijkbaar aan de slag voor een particulier.
Eigenlijk zou dat me niet moeten verbazen. Want het verschil in eigenaar tussen een huurder op koper zit niet in het gebruik van de badkamer? Dus waarom zou hun vakmanschap niet bij particulieren ingezet kunnen worden? In mijn eigen praktijk roep ik altijd dat de woningvoorraad uniform is, maar de eigendomsvorm en het beoogde gebruik de verschillen maken. Toch zie je de inzet van proffesionele kennis en kunde van vakmensen maar mondjesmaat terug in de praktijk. Een onderhouds- uitvoeringsbedrijf specialiseert zich of de corporaties of op de particulier.
Voor de vakman of vakvrouw maakt het niet uit: die weet het adres, belt aan en maakt wat er gemaakt moet worden, en in één keer goed. Het zit hem vooral in het proces vooraf aan de handtekening op het uitvoeringscontract – informeren, keuzes maken, afstemmen. Maar wat als je juist dat deel vereenvoudigt? Pak je de opgave op buurtniveau op, dan hoef je niet te wachten tot één bewoner zich meldt, maar bundel je meerdere buurtbewoners in één bouwstroom. Dan wijkt de opgave in een buurt niet veel af van die bij de corporatie waar je al jaren voor werkt. En kunnen meer mensen profiteren van de kwaliteit die geleverd wordt. Dat is volgens mij een win-win.
Het ordenen van een buurt tot een continue stroom aan woningverbeteringen is een vak op zich, en misschien wel de sleutel tot herhaling. Er ligt dan ook een groot potentieel voor bedrijven die nu al excelleren in het verbeteren van bestaande bouw. Wij weten uit eigen ervaring dat het kan — al is het, ondanks de grote opgave en complexe uitdagingen, nog geen vanzelfsprekende praktijk.
Terug naar de badkamer. Ik heb het eindresultaat nog niet met eigen ogen gezien, maar de laatste spullen worden opgehaald. In anderhalve week tijd is alles uitgevoerd en bijna alles weer verdwenen. Het geeft moed om te zien dat het kan, en dat de overlast, in ieder geval op straat en voor de buurt, beperkt bleef.
Blijft de vraag: hoe krijgen we dit dagelijks herhaald?
